Blog archief

Calossa en ik

Als beeldend kunstenaar houdt Hanni Stolker zich vooral bezig met het schilderen van kleurig, meestal figuratief werk, waarbij de huid vaak een rol speelt. Daarnaast zingt zij het levenslied, maar dat kan ook Brecht of Kurt Weill zijn. In 1997 gaf zij zich op voor drie maanden Callosa waar zij begin 1998 naartoe ging. Het zou de eerste reis naar Calossa worden van vele.

scan hanni stolkerIk scheet eigenlijk peuken. “Als het niet leuk is, mag je weer naar huis”; had ik tegen mezelf gezegd. Het omgekeerde gebeurde. Na drie maanden zat ik huilend in het vliegtuig, omdat ik eigenlijk niet terug wilde naar Nederland. Callosa d’en Sarrià is een stadje met 10.000 inwoners boven op een berg dat ligt tussen Valencia en Alicante, en achter Benidorm, de Costa Blanca. Het is er bijna altijd mooi weer, een microklimaat. De Fundatie Knecht-Drenth (FKD) heeft er vier huizen die voor een of meerdere maanden gehuurd kunnen worden door Nederlandse en/of Belgische kunstenaars en/of wetenschappers. Het zijn casas antiquas, oude huizen, boven in het dorp. Veel wind en flink klimmen. Nauwe steegjes met huizen waarin vroeger ook de ezels sliepen. Voetgangers hebben voorrang op auto’s. Op vele plaatsen kun je de zee zien. Ik ben een hardwerkende kunstenaar, maar houd er ook van onder de mensen te zijn. Vrolijkheid en een drankje zijn aan mij goed besteed. Als je in Callosa de straat op gaat, bén je al onder de mensen. Er wordt op straat geleefd. En iedereen is allerliefst. De FKD verwacht van je dat je aanwezig bent, én dat je je met je werk bezighoudt. Wát je doet moet je helemaal zelf weten en organiseren. Lees meer ›


Salman Ezzammoury: Akyreyri

Salman Ezzammoury (1959) verhuisde op jonge leeftijd van Marokko naar Nederland. In zijn werk combineert hij combineert schilderen en fotografie. De afgelopen jaren ondernam hij reizen naar onder andere Hong Kong, Japan en – in 2018 – naar IJsland.

Akyreyri, een magische plek in het noorden van IJsland

We would like to welcome you Salman Ezzammoury to stay with us, in August 2018.
We were impressed by your CV and think that you and your project will be a great addition to the art life in Akureyri

Salman Ezzammoury - Artist Residency Iceland

Salman Ezzammoury – Artist Residency Iceland

Super blij was ik met de uitnodiging van Gil Artist Residency uit Akureyri, IJsland. Dit wordt voor mij de eerste keer dat ik in een Artist-in-Residence in het buitenland verblijf. Ik hou van reizen, de wereld ontdekken en laat me dolgraag inspireren door culturen en voor mij onbekende omgevingen. Bijzondere deuren gaan open middels de residencies. Zij maken het mogelijk dat kunstenaars tijdelijk kunnen wonen en werken op de meest geweldige en inspirerende plekken, verspreid over de hele wereld. Lees meer ›


Ronald van der Meijs: langs de Zijderoute

Ronald van der Meijs is beeldend kunstenaar en in 1993 afgestudeerd aan AKV|St.Joost Breda. Hij woont en werkt in Amsterdam en maakt contextgebonden geluidsinstallaties en sculpturen. Begin juni 2018 ging hij met zijn auto op reis langs delen van de oude zijderoute als onderdeel van een kunstproject om op de steppelocatie van de Land Art Biënnale Mongolië 2018 een installatie te bouwen.

Biennale installatie A Nomadic Dyptich

Biennale installatie A Nomadic Dyptich

Vanuit het perspectief van traditionele nomadische muziek in zijn hedendaagse manifestatie benaderde ik de Biënnale. Van oudsher is muziek een belangrijk middel waarmee nomadische volkeren verhalen, emoties, uitingen van het landschap en hun geschiedenis overbrengen en levend houden. Het principe dat ik in Mongolië wilde voortzetten sluit hierbij aan.
Lees meer ›


Data eindexamenexposities 2019

Binnenkort presenteren weer enkele honderden afgestudeerde studenten van de diverse kunstacademies in Nederland hun eindexamenwerk. Een goede manier om het werk breed onder de aandacht te brengen. Onderstaand vindt u een –zo compleet mogelijk–overzicht van tentoonstellingsdata van de verschillende bachelor- en masteropleidingen in het land.
Voor het vinden van meer informatie per opleiding verwijzen we u naar de respectievelijke websites.

Amsterdam
Breitner Academie (Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten)
5 t/m 7 juli

Gerrit Rietveld Academie
3 t/m 7 juli

Sandberg Instituut
14 t/m 16 juni

Arnhem
ArtEZ Art & Design
3 t/m 7 juli

Breda en Den Bosch
AKV|St.Joost (bachelors en masters)
6 t/m 10 juli

Den Haag
Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten – KABK
5 juli t/m 11 juli

Enschede
Art & Design AKI ArtEZ
28 juni t/m 3 juli

Dutch Art Insitute (ArtEZ Master of Fine Art) – DAI
(nog niet bekend)

Groningen
Academie Minerva (Hanzehogeschool Groningen)
22 t/m 27 juni

Frank Mohr Institute
22 t/m 27 juni

Maastricht
Maastricht Academy of Fine Arts and Design – MAFAD
5 t/m 7 juli

Jan van Eyck Academie
n.v.t.

Rotterdam
Willem de Kooning Academie (Hogeschool Rotterdam) – WdKA
11 t/m 14 juli

Piet Zwart Instituut
(nog niet bekend)

Tilburg
Fontys Hogeschool voor de Kunsten
30 t/m 1 juli

Utrecht
Hogeschool voor de Kunsten Utrecht – HKU
13 t/m 30 juni

HKU Master Fine Arts
24 juni t/m 9 juli

Zwolle
Academie voor Art & Design
6 t/m 16 juli


Elly Stolwijk: Nabij Arles

In 1986 verblijft Elly Stolwijk als vogelwacht twee maanden op een onbewoond eilandje in de Waddenzee. In die pure wildernis besluit ze toelatingsexamen te doen voor de kunstacademie. In 1993 studeert ze af aan de Gerrit Rietveld Academie, autonome richting. Zij tekent, installeert, fotografeert, filmt, schrijft gedichten en onderzoekt de relatie tussen woord en beeld. In 2018, gedurende de maand juni, werkte zij nabij Arles als artist-in-residence bij Arts Atrium, Artists in an Olivegarden. arles foto 2, elly stolwijk Lees meer ›


Power and Sorrow in Berlijn

IMG_9828Patricia Kaersenhout, geboren in Nederland uit Surinaamse ouders, ontwikkelde een artistieke reis waarin ze haar Surinaamse achtergrond onderzoekt in relatie tot haar opvoeding in een West-Europese cultuur. De rode draad in haar werk roept vragen op over de bewegingen van de Afrikaanse Diaspora en haar relatie tot feminisme, seksualiteit, racisme en de geschiedenis van de slavernij. Ze beschouwt haar kunstpraktijk als een sociale praktijk. Haar werk richt zich vaak op het kolonialisme in relatie tot haar eigen ervaringen binnen een West-Europese cultuur. In december 2018 verbleef zij een periode in Berlijn.

Het luk mij iedere keer weer om Nederland te ontvluchten op 5 december. Alsof het universum aanvoelt dat het beter is om dan niet in Nederland te zijn, word ik elk jaar rond die tijd wel uitgenodigd voor een project in het buitenland. Zo ook in 2018. Studenten van de Universiteit van Potsdam organiseren jaarlijks een conferentie met de titel Minor Cosmopolitanisms. Een van de studenten had ooit een presentatie van mijn werk gezien tijdens het Maerz Festival met de titel Staging the end of the contemporary en probeerde mij al twee jaar te strikken voor hun conferentie. De conferentie vond plaats in het legendarische Haus der Kulturen der Welt en ik besloot om voor de allerlaatste keer mijn performance Stitches of Power. Stitches of Sorrow daar op te voeren. Deels omdat ik het na vier jaar tijd vond om het af te sluiten en deels omdat het werk uitstekend paste in het thema:

Around the turn of the millennium, academics and politicians predicted that the world would grow together as one and that people would become less bound by national affiliations. Almost twenty years later, there is little left of this vision. This is not such a surprise when we consider that the cosmopolitan ideal (as articulated during the European Enlightenment) wholeheartedly embraced the promises of a globalising economy, yet has remained oblivious to, and even complicit with, capitalist exploitation, slavery, and colonialism. Yet should we abandon the cosmopolitan idea because of this corrupt history? Or should it rather be reviewed and rethought in the face of rising nationalism? What are alternative traditions and practices of the cosmopolitan from across the globe?
Lees meer ›


I love Beirut

DSC_1915_BW_BkJudy van Luyk is beeldend kunstenaar, afgestudeerd aan de Willem de Kooning Academie te Rotterdam en gespecialiseerd in site specific art aan de Kunstacademie (HEAD) te Genève. In november en december 2018 had zij een residency van zes weken in Beirut, georganiseerd door de Beirut Art Residency (B.A.R.). Ze schreef daarvoor een voorstel voor een kunstproject in de openbare ruimte en reisde ze naar Beirut om de stad te onderzoeken en verder vorm te geven aan het project.

Voordat ik naar Beirut afreisde, sprak ik met een vriend die daar zes jaar gewoond heeft. Ik wist dat Beirut ook wel ‘het Parijs van het Oosten’ genoemd wordt. Maar zijn verhalen over een complexe stad met eindeloze files, corruptie en vervuiling, waren nieuw voor me.
Hij sprak over een stad met tegenstellingen. Een stad waar verwaarloosde gebouwen naast moderne, glanzende wolkenkrabbers staan. Een plek waar de schietgaten, als littekens van de oorlog zichtbaar zijn en het vredesevenwicht wankel aandoet. Maar tegelijkertijd vertelde hij hartstochtelijk over de vriendelijkheid en de levenslust, die de inwoners van Beirut zo typeert. Ze houden van hun stad en ze haten hem tegelijkertijd. En als je er bent geweest, zei hij, wil je weer terug. Ik kon dit op dat moment niet goed bevatten, maar hoopte net als hij van deze stad te gaan houden. Lees meer ›


Inge Aanstoot: IPIHAN

Inge Aanstoot studeerde in 2009 af aan de Willem De Kooning Academie te Rotterdam in de richting Autonome kunst. Zij maakt volle, verhalende schilderijen over geschiedenis, wetenschap en religie, triviale feiten en alledaagse gebeurtenissen. Deze zomer verbleef zij 5 weken als gastkunstenaar in Oost-Duitsland. (foto’s: Aad Hoogendoorn)

cofAl een paar jaar geleden werd ik door beeldend kunstenaar Pim Palsgraaf gevraagd of ik mee wilde doen aan If Paradise Is Half As Nice, ofwel IPIHAN. Het project sprak me direct aan: met een groep kunstenaars naar Oost-Duitsland afreizen om een leegstaand pand om te toveren tot tijdelijk mega-atelier. Onbegrensde werkmogelijkheden, afgetopt met een grootse eindtentoonstelling. Pim organiseerde dit sinds een aantal jaar met Daan Botlek en gaandeweg deden steeds meer kunstenaars mee. Lees meer ›


BK-lezing door Joram Kraaijeveld

Lees meer ›


Crash Course Xiamen

Tanja Smit is beeldend kunstenaar. Haar tekstwerken, tekeningen en schilderingen zijn een wisselwerking tussen taal en beeld, zelfgecreëerde regels en anarchie. Van 1993 tot 2009 woonde ze grotendeels in Barcelona, waar ze haar kunstenaarspraktijk verder ontwikkelde, onder andere door er een start te maken met de omzetting van haar tekstwerken in muziek. Van blijvende invloed waren ook een aantal zen-kalligrafieworkshops die ze er volgde. Sindsdien werkt ze veel met inkt en bamboe penseel op papier. Het heeft geleid tot een groeiende interesse voor de oosterse cultuur en een verlangen om de bakermat van de inktkunst, China, beter te leren kennen. Afgelopen voorjaar verbleef ze drie maanden in Xiamen.

De weg wordt gemaakt door degenen die hem lopen. (Chinees spreekwoord)

UitzichtXiamen ligt aan de Chinese zuidkust, tussen Shanghai en Hongkong, tegenover Taiwan. Er wonen ongeveer vier miljoen mensen. Ik heb voor deze stad gekozen, omdat het CEAC (Chinese European Art Center) zich hier bevindt, dat me van verschillende kanten is aangeraden. Bij aankomst tref ik een ontregeld CEAC aan: May Lee, de Chinese directeur, is een paar dagen ervoor plotseling in het ziekenhuis opgenomen. Ineke, de Nederlandse oprichter, springt in, samen met bevriende kunstenaar Wei Na. Na de eerste nacht op mijn nieuwe plek wordt me aangeboden om naar een ander appartement verhuizen. Het is wel heel slecht achtergelaten door de vorige gebruiker, maar leger en lichter, dus beter geschikt als atelier en het heeft uitzicht op zee! Ik doe het. Mr. Zhu, de IT-er uit CEAC’s netwerk, assisteert met het installeren van de Chinese simkaart en de wifi. Ik zal hem regelmatig zien, want de langzame wifi valt geregeld uit en is dan niet makkelijk weer op te starten. Lees meer ›


Volg ons op social media

Facebook
Facebook
Twitter
Instagram